ورزشی

بی‌ثباتی در کادر فنی و رهبری
یکی از دلایل اصلی افت بایرن در این فصل، عدم ثبات در تصمیمات مدیریتی و کادر فنی بود. اخراج ناگهانی ناگلزمن و آوردن توخل باعث شد تیم نتواند روی یک مسیر مشخص بماند. تغییر سبک بازی، نبود ارتباط موثر بین بازیکنان و مربی، و عدم هماهنگی در تاکتیک‌ها، به تیم ضربه زد. توخل هم نتوانست ساختار هجومی و شناخته‌شده بایرن را بازسازی کند. بازیکنان در برخی بازی‌ها گیج و بی‌هدف ظاهر شدند. زمانی که رهبری قاطع و پایدار از بالای سر تیم وجود نداشته باشد، تأثیرش به‌وضوح در عملکرد زمین دیده می‌شود. این سردرگمی تیم را از مسیر موفقیت دور کرد.

مصدومیت‌های پیاپی مهره‌های کلیدی
یکی از چالش‌های بزرگ بایرن در این فصل، غیبت مکرر بازیکنان کلیدی به‌دلیل مصدومیت بود. بازیکنانی مانند کومان، گورتزکا، و حتی کیمیش بارها بازی‌ها را از دست دادند. نبود آن‌ها باعث از بین رفتن هماهنگی در خط میانی و حمله شد. مربی ناچار بود از بازیکنان نیمکت‌نشین استفاده کند که تجربه یا آمادگی کافی نداشتند. فشار زیادی روی چند مهره باقی‌مانده وارد شد که منجر به افت عملکرد تیمی شد. بایرن دیگر آن تیم بی‌رحم و سرعتی همیشگی نبود. مصدومیت‌ها ریتم تیم را کاملاً به‌هم ریخت. این مسأله در بازی‌های حساس، خود را بیشتر نشان داد.

نبود یک گلزن تمام‌عیار بعد از لواندوفسکی
با رفتن لواندوفسکی، بایرن هیچ‌وقت نتوانست جای خالی او را به‌خوبی پر کند. هری کین آمد، اما نتوانست در همه مسابقات آن بازیکن تعیین‌کننده‌ای باشد که در بارسا و دورتموند از او می‌ترسیدند. حتی وقتی گل می‌زد، تیم بازهم در کنترل بازی مشکل داشت. لواندوفسکی فقط گلزن نبود، بلکه رهبر خط حمله بود. نبود چنین مهاجمی، موجب شد که تیم در موقعیت‌های بحرانی بدون راه‌حل بماند. بازیکنانی مانند گنابری و سانه هم نوسان زیادی در عملکرد داشتند. فقدان یک مهاجم در کلاس جهانی به سبک بایرن، در افت این تیم نقش مستقیم داشت.

فشار روانی و انتظارات بیش از حد
در بایرن، همیشه فشار برای بردن وجود دارد، اما این فصل این فشار به اوج رسید. با توجه به نتایج ضعیف در لیگ قهرمانان، انتظارات داخلی سنگین‌تر شد. رسانه‌ها، هواداران و حتی مدیریت باشگاه به‌طور پیوسته از تیم انتقاد می‌کردند. این جو منفی باعث شد بازیکنان از نظر ذهنی فرسوده شوند. بسیاری از آن‌ها در بازی‌های حساس تمرکز لازم را نداشتند. هر اشتباه کوچکی بزرگ‌نمایی می‌شد و اعتمادبه‌نفس تیم پایین آمد. در چنین شرایطی، حتی تیم‌های بزرگ هم نمی‌توانند بهترین عملکرد خود را نشان دهند. بایرن زیر این فشار از درون شکست خورد.

افت عملکرد خط دفاع و ضعف در ساختار دفاعی
در سال‌های گذشته، بایرن یکی از منسجم‌ترین خطوط دفاعی را داشت، اما این فصل ضعف زیادی در این بخش دیده شد. بازیکنانی مثل اوپامکانو و دی‌لیخت عملکرد پرنوسانی داشتند. جای‌گیری‌ها ناهماهنگ بود و اشتباهات فردی زیاد تکرار شد. تیم در بازی‌سازی از عقب هم دچار مشکل بود و همین باعث شد حمله‌های بایرن از همان ابتدا بی‌نظم شود. در بازی‌های بزرگ، این نقاط ضعف بیشتر آشکار شد و گل‌های ساده‌ای دریافت کردند. تیمی که نتواند از دروازه‌اش محافظت کند، هر چقدر هم گل بزند، برنده نخواهد بود. بایرن این فصل از این بابت آسیب جدی دید.